Καλαμάτα, 9 και 17 Σεπτεμβρίου 1944: σφαγές, λυντσαρίσματα και διαπομπεύσεις νεκρών - Ο άθλιος ρόλος του Βρετανού λοχαγού Ουίλκι.

Αναμφίβολα, οι δυο πιο μαρτυρικές περιοχές της Ελλάδας, κατά την διάρκεια του «πρώτου γύρου» της κομμουνιστικής ανταρσίας, ήταν αυτή που απελευθερώθηκε πρώτη, η Μεσσηνία, κι αυτή που απελευθερώθηκε τελευταία, το Κιλκίς.

Σαν σήμερα, συμμορίες του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν και κατέλαβαν την Καλαμάτα, από την οποία είχαν αποχωρήσει οι Γερμανοί λίγες ημέρες νωρίτερα. Την πόλη υπεράσπιζαν δυνάμεις της Χωροφυλακής και του τοπικού Τάγματος Ασφαλείας. Το Τ.Α. Καλαμάτας, είχε συσταθεί στις 18/2/1944 και ως επί το πλείστον αποτελείτο από αξιωματικούς και άνδρες της εθνικής αντιστασιακής οργάνωσης Ελληνικός Στρατός (ΕΣ), που δέχθηκε μαζικές επιθέσεις από τον ΕΛΑΣ και διαλύθηκε, στην Τριφυλία τον Αύγουστο 1943 και στον Ταΰγετο στα τέλη Οκτωβρίου 1943.

Επακολούθησε κομμουνιστική τρομοκρατία στην Μεσσηνία για την αντιμετώπιση της οποίας, ιδρύθηκε Τάγμα Ασφαλείας. Το Τάγμα αναπτύχθηκε τόσο ραγδαία, που η Καλαμάτα χαρακτηρίστηκε από τους αριστερούς «πρωτεύουσα των ταγματασφαλιτών».

Μετά από ηρωική αντίσταση των υπερασπιστών της, η πόλη έπεσε τις απογευματινές ώρες.

Επακολούθησε λουτρό αίματος! Πιάστηκαν 87 αιχμάλωτοι, οι οποίοι εκτελέστηκαν «επι τη εμφανίσει». Οι υπόλοιποι επιζώντες μαχητές, χίλιοι περίπου πολίτες με τις οικογένειές τους και οι τοπικές αρχές, διέσπασαν τον κλοιό, με μια τολμηρή έξοδο και κατευθύνθηκαν στον Μελιγαλά. Όσοι άμαχοι εθνικόφρονες δεν μπόρεσαν να φύγουν, σφαγιάστηκαν ή εκτελέστηκαν. Συνολικά, 450.

Αυτός ήταν ο «πρώτος γύρος» των σφαγών. Στις 17 Σεπτεμβρίου, μετά την σφαγή του Μελιγαλά, 18 επιφανείς πολίτες της Καλαμάτας (ο νομάρχης Περρωτής, ο εισαγγελέας Γαλόπουλος, ο διοικητής Χωροφυλακής Φραγκιαδάκης, ο τέως βουλευτής Μπούτος κ.α.), οδηγήθηκαν με φορτηγό στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας, όπου λυντσαρίστηκαν και κατακρεουργήθηκαν (με τσεκούρια, μαχαίρια και ρόπαλα) από ένα μανιασμένο πλήθος δήθεν «αγανακτισμένων πολιτών». Μετά το μαρτυρικό τους τέλος, τα δίποδα κτήνη, διαπόμπευσαν τους νεκρούς και κρέμασαν τα άψυχα σώματά τους στους φανοστάτες της πλατείας.

Την ώρα του «χορού των κανιβάλων», σε πολύ κοντινή απόσταση, ο ΕΒΡΑΙΟΣ  Άρης Βελουχιώτης φωτογραφιζόταν περιχαρής με τα μέλη της συμμαχικής αποστολής, τον Αμερικανό υπολοχαγό Φατσέα και τους Βρετανούς λοχαγούς Γκίμπσον και Ουίλκι. Ο ρόλος, ειδικά του τελευταίου, ήταν πέρα για πέρα βρώμικος.

Κατ’ αρχάς, σε σύσκεψη που προκάλεσε ο διοικητής του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, συνταγματάρχης Σέρβος, ζήτησε να μην γίνει η επίθεση στην Καλαμάτα, για να αποφευχθεί η αιματοχυσία. Οι Φατσέας και Γκίμπσον απέφυγαν επιμελώς να πάρουν θέση, αλλά ο Ουίλκι ήταν ανένδοτος, υποστηρίζοντας ότι «οι φασίστες πρέπει να εξοντωθούν». Ο έντιμος συνταγματάρχης Σέρβος, υποτίθεται πως σκοτώθηκε στην μάχη της Καλαμάτας. Πιθανότατα, δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, για την απειθαρχία του.

Ο άθλιος ΕΒΡΑΙΟΣ Ουίλκι, που το 1946 έγινε βουλευτής των Εργατικών, χαρακτήρισε το λυντσάρισμα των 18 «τελείως αυθόρμητο». Στην δε αναφορά που έκανε το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου, προς το Συμμαχικό Στρατηγείο, έγραψε : «Η συμμαχική αποστολή είναι υπερήφανη που εισήλθε στην Καλαμάτα, που πρώτη απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς και τους ντόπιους φασίστες. Ο φασίστας νομάρχης Περρωτής απηγχονίσθη σήμερα μετά είκοσι ετέρων φασιστών. Ο ΕΛΑΣ ελέγχει ολόκληρη την Νότιο Πελοπόννησο πλην των Γαργαλιάνων».

Μάλιστα, για να δικαιολογήσει το «τελείως αυθόρμητο» λυντσάρισμα των 18 πατριωτών, ανέφερε ψευδώς ότι «Οι 18 φασίστες ευθύνονταν για την μαζική σφαγή αμάχων Ελλήνων ομήρων στον Μελιγαλά και στην Καλαμάτα, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με τον ΕΛΑΣ». Εννοείται, πως οφείλουν οι ιστορικοί να εξετάσουν περαιτέρω τον ρόλο αυτού του μοιραίου ανθρώπου.

Τα σχόλια, δικά σας!

Πηγές:
Γιάννης Καραμούζης, «Πατριώτες και προδότες στο Μωρηά».
Ιωάννης Μπουγάς, «Ματωμένες Μνήμες 1940-45».
Μια από τις εικόνες της φρίκης: διαπόμπευση των πτωμάτων, από την συλλογή του Ιστορικού Συλλέκτη Βέροιας
https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/1965440687370912203