Αμαλία
Ο αντιναζιστής Θανάσης Αυγερινός, ο «συγχρονος Ρώσσος διανοητής» Αλεξάντρ Ντούγκιν και ο γιος που θα ήθελε να έχει ο Χίτλερ.
Όπως είναι γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ο Θανάσης Αυγερινός (Фанасис Авгеринοв, επί το ακριβέστερον), είναι η «Φωνή της Ρωσσίας» στην Ελλάδα. Πιο άμεση και πιο εκλαϊκευμένη από του πρεσβευτή της Ρωσσίας, ο οποίος χρησιμοποιεί βεβαίως την «διπλωματική γλώσσα».
Εδώ και περίπου 4 χρόνια (από την έναρξη της ρωσσικής εισβολής στην Ουκρανία, αυτής που θα κρατούσε... τρεις μέρες), ο -ακούραστος!- Θανάσης, δεν σταματά να μας μιλά για τους «ναζί του Κιέβου» και τους «ναζί του τάγματος Αζόφ», για την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση αποναζιστικοποίησης της Ουκρανίας» και για τον «κίνδυνο επιστροφής του ναζισμού στην Ευρώπη, μέσω Ουκρανίας». Αντιναζιστής από τους λίγους...
Όπως μπορείτε να δείτε στην εικόνα, ο φίλος μας ο Θανάσης, ο αντιναζιστής, αναδημοσιεύει μια ανάρτηση που έκανε ο γνωστός και ως «φιλόσοφος του Πούτιν» και εμπνευστής της επεκτατικής θεωρίας του «ρωσσικού κόσμου» (στον οποίο συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την Ουκρανία...), Αλεξάντρ Ντούγκιν. Αποκαλεί δε τον Ντούγκιν «έναν απο τους γνωστότερους στο εξωτερικό σύγχρονους Ρώσσους διανοητές».
Μια σοφή λαϊκή παροιμία λέει: «πες μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι».
Σήμερα, θα σας παρουσιάσω έναν από τους παλιούς φίλους του «σύγχρονου Ρώσσου διανοητή»: τον Λεόν Ντεγκρέλ.
Λεόν Ντεγκρέλ, ήταν ένας πολυπράγμων Βέλγος (από την «γαλλική» πλευρά του Βελγίου, την Βαλλονία), δημοσιογράφος και πολιτικός, ιδρυτής του εθνικιστικού κόμματος «Parti Rexiste», το οποίο πηρε 11,5% στις βουλευτικές εκλογές του 1936 και κατέλαβε 21 έδρες.
Μετά την γερμανική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ντεγκρέλ πρωτοστάτησε στην δημιουργία της «Legion Wallonie» (Λεγεώνας της Βαλλονίας) των Ες-Ες. Το 1942, η μεραρχία του πήρε το βάπτισμα του πυρός στο ανατολικό μέτωπο. Ο Ντεγκρέλ, που είχε τραυματιστεί συνολικά επτά φορές σε μάχες με τους Σοβιετικούς, διακρίθηκε ιδιαίτερα για την τόλμη, τον ηρωισμό και τις ηγετικές του ικανότητες.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1944, τον κάλεσε στο αρχηγείο του ο Χίτλερ, τον υποδέχθηκε εγκάρδια (όπως μπορείτε να δείτε στην σχετική φωτογραφία που παραθέτω, ο Χίτλερ τον χαιρέτησε χρησιμοποιώντας και τα δύο του χέρια, πράγμα που έκανε σπάνια), τον παρασημοφόρησε με τον Σταυρό των Ιπποτών (ήταν ο πρώτος μη Γερμανός που πήρε το παράσημο), εξήρε τον ηρωϊσμό του και ολοκληρώνοντας την ομιλία του, του είπε συγκινημένος μπροστά σε όλους: «Αν είχα γιό, θα ήθελα να ήταν σαν εσένα».
Ο Ντεγκρέλ επέζησε του πολέμου και για να μην συλληφθεί από τους Συμμάχους, μετά από πολλές περιπέτειες, κατάφερε να φτάσει στην Ισπανία. Το καθεστώς του Φράνκο, αρνήθηκε να τον παραδώσει στους Συμμάχους ή να τον εκδώσει στο Βέλγιο και του χορήγησε άσυλο. Όταν οι πιέσεις των Συμμάχων έγιναν ασφυκτικές, ο Φράνκο του έδωσε πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα και τον διευκόλυνε να μεταβεί στην Αργεντινή. Μόλις κατάκατσε η σκόνη, ο Ντεγκρέλ επέστρεψε στην Ισπανία. Το 1954, του παραχωρήθηκε η ισπανική υπηκοότητα και εξασφαλιστηκε επαγγελματικά, με τον διορισμό του στην θέση του διευθυντή μιας κατασκευαστικής εταιρείας.
Ο Ντεγκρέλ, ασχολήθηκε και με την συγγραφή. Εκτός από τις αναμνήσεις του, έγραψε και πολιτικά βιβλία, στα οποία εκθείαζε τον Χίτλερ, όπως το «Χίλια Χρόνια Χίτλερ». Το γεγονός ότι παρέμεινε πιστός μέχρι τέλους στις ιδέες του, τον μετέτρεψε σε πόλο έλξης βετεράνων του πολέμου και οπαδών του ναζισμού, από διάφορες χώρες της Ευρώπης.
Μεταξύ αυτών που επισκέφθηκαν τον ζωντανό θρύλο του ναζισμού, στο «στρατηγείο» του, στην Μάλαγα της Ισπανίας, τον Οκτώβριο του 1993, ήταν και ο -κατά Θανάση Αυγερινό- «σύγχρονος Ρώσσος διανοητής», Αλεξάντρ Ντούγκιν.
Τα σχόλια, δικά σας!
Λεόν Ντεγκρέλ, ήταν ένας πολυπράγμων Βέλγος (από την «γαλλική» πλευρά του Βελγίου, την Βαλλονία), δημοσιογράφος και πολιτικός, ιδρυτής του εθνικιστικού κόμματος «Parti Rexiste», το οποίο πηρε 11,5% στις βουλευτικές εκλογές του 1936 και κατέλαβε 21 έδρες.
Μετά την γερμανική επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ντεγκρέλ πρωτοστάτησε στην δημιουργία της «Legion Wallonie» (Λεγεώνας της Βαλλονίας) των Ες-Ες. Το 1942, η μεραρχία του πήρε το βάπτισμα του πυρός στο ανατολικό μέτωπο. Ο Ντεγκρέλ, που είχε τραυματιστεί συνολικά επτά φορές σε μάχες με τους Σοβιετικούς, διακρίθηκε ιδιαίτερα για την τόλμη, τον ηρωισμό και τις ηγετικές του ικανότητες.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1944, τον κάλεσε στο αρχηγείο του ο Χίτλερ, τον υποδέχθηκε εγκάρδια (όπως μπορείτε να δείτε στην σχετική φωτογραφία που παραθέτω, ο Χίτλερ τον χαιρέτησε χρησιμοποιώντας και τα δύο του χέρια, πράγμα που έκανε σπάνια), τον παρασημοφόρησε με τον Σταυρό των Ιπποτών (ήταν ο πρώτος μη Γερμανός που πήρε το παράσημο), εξήρε τον ηρωϊσμό του και ολοκληρώνοντας την ομιλία του, του είπε συγκινημένος μπροστά σε όλους: «Αν είχα γιό, θα ήθελα να ήταν σαν εσένα».
Ο Ντεγκρέλ επέζησε του πολέμου και για να μην συλληφθεί από τους Συμμάχους, μετά από πολλές περιπέτειες, κατάφερε να φτάσει στην Ισπανία. Το καθεστώς του Φράνκο, αρνήθηκε να τον παραδώσει στους Συμμάχους ή να τον εκδώσει στο Βέλγιο και του χορήγησε άσυλο. Όταν οι πιέσεις των Συμμάχων έγιναν ασφυκτικές, ο Φράνκο του έδωσε πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα και τον διευκόλυνε να μεταβεί στην Αργεντινή. Μόλις κατάκατσε η σκόνη, ο Ντεγκρέλ επέστρεψε στην Ισπανία. Το 1954, του παραχωρήθηκε η ισπανική υπηκοότητα και εξασφαλιστηκε επαγγελματικά, με τον διορισμό του στην θέση του διευθυντή μιας κατασκευαστικής εταιρείας.
Ο Ντεγκρέλ, ασχολήθηκε και με την συγγραφή. Εκτός από τις αναμνήσεις του, έγραψε και πολιτικά βιβλία, στα οποία εκθείαζε τον Χίτλερ, όπως το «Χίλια Χρόνια Χίτλερ». Το γεγονός ότι παρέμεινε πιστός μέχρι τέλους στις ιδέες του, τον μετέτρεψε σε πόλο έλξης βετεράνων του πολέμου και οπαδών του ναζισμού, από διάφορες χώρες της Ευρώπης.
Μεταξύ αυτών που επισκέφθηκαν τον ζωντανό θρύλο του ναζισμού, στο «στρατηγείο» του, στην Μάλαγα της Ισπανίας, τον Οκτώβριο του 1993, ήταν και ο -κατά Θανάση Αυγερινό- «σύγχρονος Ρώσσος διανοητής», Αλεξάντρ Ντούγκιν.
Τα σχόλια, δικά σας!
Δημοσίευση σχολίου