Την Μεγάλη Εβδομάδα του 1941, ο στρατηγός Τσολάκογλου, έχοντας την σύμφωνη γνώμη των άλλων δύο στρατηγών του μετώπου της Ηπείρου (Δεμέστιχα και Μπάκου), αλλά και του μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα, υπέγραψε συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Γι’ αυτή του την πράξη, χαρακτηρίζεται «προδότης» από τους αριστερούς.
Το οξύμωρο, είναι ότι τον χαρακτηρίζουν «προδότη», αυτοί που το κόμμα τους, στην τελευταία ανακοίνωσή του πριν την γερμανική εισβολή, υποστήριζε τα εξής: «Ο πόλεμος αυτός, που οδηγεί στην εξόντωση τον λαό και τη χώρα μας, δεν έχει καμμιά σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας. Ειδικά, το μπλέξιμο της χώρας μας σε αγώνα άνισο με τους Γερμανούς θα ’ναι νίκη λαμπρή για τους Εγγλέζους αντιπάλους τους. Ο λαός μας δεν έχει κανένα συμφέρον να θυσιάζει το αίμα του, το είναι του, την ύπαρξη της ίδιας της πατρίδας του, για να πετύχουν τούτα τα σκοτεινά σχέδια της εγγλέζικης πλουτοκρατίας. Η Κεντρική Επιτροπή, καλεί τους φαντάρους, τους ναύτες και τους αεροπόρους μας, να προτείνουν ειρήνη στους απέναντι αντιπάλους τους...».
Ας δούμε τώρα, υπό ποιες συνθήκες υπέγραψε ο στρατηγός Τσολάκογλου την συνθηκολόγηση - κι όχι παράδοση!- του στρατού μας. Τα γερμανικά στρατεύματα, που επιτέθηκαν στην Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας, στις 6 Απριλίου, παρά την ηρωική αντίσταση στην «Γραμμή Μεταξά», που κράτησε τρεις μέρες, προωθήθηκαν γρήγορα στα ελληνικά εδάφη. Στις 9 Απριλίου, κατελήφθη η Θεσσαλονίκη, στις 19 η Λάρισα και στις 20 η Λαμία. Ταυτόχρονα, μετά την παράδοση της Γιουγκοσλαβίας (στις 17 Απριλίου), γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν κι από εκεί στην Ελλάδα.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ήταν δεδομένη η αποκοπή από τις γραμμές εφοδιασμού, των 14 ελληνικών μεραρχιών στο αλβανικό μέτωπο, που μοιραία θα παραδίδονταν στους ηττημένους Ιταλούς! Αυτή την ατιμωτική κατάληξη, πρόλαβε ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο οποίος έβαλε έναν και μοναδικό όρο, που έγινε δεκτός: να μην κρατηθούν αιχμάλωτοι οι Έλληνες στρατιώτες.
Σε διαφορετική περίπτωση, 300.000 αιχμάλωτοι Έλληνες στρατιώτες, θα οδηγούντο σε στρατόπεδα αιχμαλώτων, στην Γερμανία, την Ιταλία και την Βουλγαρία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Εκτός του ό,τι έσωσε τον ελληνικό στρατό από άσκοπες θυσίες, αλλά και από την ατίμωση και την αιχμαλωσία, ο Τσολάκογλου έσωσε και τον ελληνικό λαό από τους καταιγιστικούς βομβαρδισμούς ελληνικών πόλεων από τα Στούκας, που προξενούσαν εκατόμβες θυμάτων και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Στο σημείο αυτό, να τονίσω ότι στον αντίστοιχο βομβαρδισμό του Βελιγραδίου από τα Στούκας, υπήρξαν 17. 000 θύματα.
Θα αντιτείνει κανείς, ότι ο Τσολάκογλου δεν υπάκουσε την εντολή της στρατιωτικής ηγεσίας, για άμυνα μέχρις εσχάτων. Όμως, ποιο σκοπό εξυπηρετούσε η συγκεκριμένη εντολή; Μετά τον θάνατο του Ι. Μεταξά, που είχε αντιταχθεί στην αποστολή βρετανικού εκστρατευτικού σώματος στην Ελλάδα, γιατί θεωρούσε -και δικαίως!- πως θα ήταν το «δόλωμα» για γερμανική επίθεση, οι διάδοχοί του έπραξαν το αντίθετο.
Έτσι, στις 8 Φεβρουαρίου 1941, αποβιβάστηκαν στην Ελλάδα βρετανικά στρατεύματα. Προκειμένου, λοιπόν, να αποχωρήσουν με ασφάλεια τα βρετανικά στρατεύματα και να αποφευχθεί η αιχμαλωσία τους από τους Γερμανούς, διατάχθηκαν οι στρατηγοί της Ηπείρου να πολεμήσει ο ελληνικός στρατός μέχρις εσχάτων, για να καθυστερήσει τους Γερμανούς! Δηλαδή, να χαθούν οι Έλληνες, για να σωθούν οι Βρετανοί.
Μπροστά στο δίλημμα, να εξυπηρετήσει τα ελληνικά ή τα βρετανικά συμφέροντα, ο έντιμος στρατιώτης της Ελλάδας, δεν δίστασε στιγμή να πράξει αυτό που υπαγόρευε η εθνική του συνείδηση και ο όρκος του προς την Πατρίδα.
Ως επίλογο, θα παραθέσω τον επίλογο των Απομνημονευμάτων του στρατηγού: «Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν’ αφήσω να συνεχισθεί ο αγών και να γίνει ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν’ αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως. Τολμήσας, δεν υπελόγισα ευθύνας. Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.».
Τα συμπεράσματα, δικά σας!
https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/2042256711751270618
Δημοσίευση σχολίου