Κωνσταντίνος Μανιαδάκης: υφυπουργός Ασφαλείας του Ι. Μεταξά και... καθοδηγητής του ΚΚΕ.
Στην σύγχρονη ελληνική Ιστορία, ένας άνθρωπος κατάφερε, σχεδόν, να εξαφανίσει από το πολιτικό γίγνεσθαι το ΚΚΕ. Θα πετύχαινε και την ολοκληρωτική του εξαφάνιση, αν δεν ερχόταν ο πόλεμος και η κατοχή!
Το όνομα αυτού: Κωνσταντίνος Μανιαδάκης.
Αυτό, το παραδέχονται κι οι ίδιοι οι κομμουνιστές: «Η εξάρθρωση του ΚΚΕ ήταν μια από τις βασικές επιδιώξεις των αστών από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, το μεταξικό καθεστώς όμως έφτασε σε αυτό τον στόχο, χωρίς τελικά να τον πετύχει, πλησιέστερα από οποιονδήποτε άλλον πριν ή μετά.
Αυτό, το παραδέχονται κι οι ίδιοι οι κομμουνιστές: «Η εξάρθρωση του ΚΚΕ ήταν μια από τις βασικές επιδιώξεις των αστών από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, το μεταξικό καθεστώς όμως έφτασε σε αυτό τον στόχο, χωρίς τελικά να τον πετύχει, πλησιέστερα από οποιονδήποτε άλλον πριν ή μετά.
Μεγάλο μέρος αυτής της παρολίγον επιτυχίας είχε ο υφυπουργός Ασφαλείας, Μανιαδάκης, που με έναν συνδυασμό επιστημονικής διάβρωσης του κομματικού μηχανισμού και βασανιστηρίων κατόρθωσε να δημιουργήσει Κεντρική Επιτροπή υπό τον έλεγχο του καθεστώτος και ασφαλίτικο Ριζοσπάστη, σπέρνοντας τεράστια σύγχυση στις γραμμές του κόμματος».
Κ. Μανιαδάκης, συμμετείχε ενεργά σε όλους τους αγώνες του Έθνους. Αφού πολέμησε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, εισήλθε με εξετάσεις στην Σχολή Ευελπίδων. Ως αξιωματικός, συμμετείχε στον πόλεμο στο Μακεδονικό Μέτωπο, στην εκστρατεία της Ουκρανίας και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1929, υπέβαλλε την παραίτηση του από το στράτευμα.
Στις 14 Αυγούστου 1936, διορίστηκε από τον Ι. Μεταξά υφυπουργός Ασφαλείας, με αρμοδιότητα την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονίσουμε ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, καταπολέμησε τον κομμουνισμό με δύο τρόπους: με καταστολή, αλλά και με πρωτόγνωρα για την εποχή φιλολαϊκά μέτρα, που εξαφάνισαν την ανεργία και περιόρισαν κατά πολύ την κοινωνική αδικία.
Ο Μανιαδάκης, δεν περιορίστηκε μόνο στην καταστολή, αλλά και στην εξυπνάδα του. Έτσι, έστησε ένα ψεύτικο ΚΚΕ, καθοδηγούμενο από «Προσωρινή Διοίκηση» με πρώην κομμουνιστές που ανένηψαν (Τυρίμος, Μανωλέας κ.λπ.). Η Ασφάλεια, εξέδιδε ακόμη και πλαστό «Ριζοσπάστη»! Με αυτές τις μεθόδους, έσπειρε φοβερή σύγχυση και δυσπιστία στις τάξεις των κομμουνιστών.
Απ’ την άλλη, τα λιγοστά ασύλληπτα στελέχη του ΚΚΕ, είχαν συστήσει την «Παλιά Κεντρική Επιτροπή» κι εξέδιδαν παράνομα τον Ριζοσπάστη, που εξέφραζε τις πραγματικές θέσεις του κόμματος. Η σύγχυση που προκλήθηκε ήταν τέτοια, που ακόμα και ο (φυλακισμένος) γ.γ. Νίκος Ζαχαριάδης, την είχε πατήσει και θεωρούσε γνήσιους κομμουνιστές τους συνεργάτες του Μανιαδάκη.
Δικαίως υπερηφανευόταν ο Μανιαδάκης, ότι: «Είμεθα το μόνο κράτος στον κόσμο, στο οποίο επετεύχθη ο υπουργός Ασφαλείας να είναι συγχρόνως και ο καθοδηγητής της Κ.Ε. του ΚΚΕ και ο Ριζοσπάστης, τον οποίον εξέδιδε το Υπουργείον Ασφαλείας, να αναγνωρισθεί από τον Ζαχαριάδη ως το γνήσιον όργανον του Κόμματος».
Επιπλέον, χρησιμοποίησε το «όπλο» των δηλώσεων μετανοίας, με τις οποίες οι συλληφθέντες κομμουνιστές μπορούσαν να απελευθερωθούν, εφόσον αποκήρυσσαν την ιδεολογία τους. Οι δηλώσεις αυτές, δημοσιεύονταν στις εφημερίδες των τόπων καταγωγής των συλληφθέντων. Πολλοί κομμουνιστές, που βρέθηκαν σε στιγμή αδυναμίας, υπέγραψαν τέτοιες δηλώσεις και χαρακτηρίστηκαν περιφρονητικά από το (γνήσιο) ΚΚΕ «δηλωσίες». Μεταξύ αυτών και ο πολύς Άρης Βελουχιώτης.
Ο Κ. Μανιαδάκης, εκτός από αποτελεσματικός, ήταν και ιδιαίτερα λαοφιλής. Το 1950, ίδρυσε το κόμμα «Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις», που έλαβε στις εκλογές ποσοστό 8,15% και εξέλεξε 16 βουλευτές. Το 1956, ο Κ. Μανιαδάκης προσχώρησε στην ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή. Το 1958 και το 1961, εκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας, ενώ το 1964 εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών.
Την καλύτερη περιγραφή του Μανιαδάκη, την έκανε ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι και ολοκληρώνω με αυτήν: «Περίεργος τύπος, αξέστου χωρικού, εργατικώτατος, απολύτως αδιάφορος προς οιανδήποτε κοσμικήν κίνησιν, κλεισμένος από το πρωί έως το βράδυ εις το γραφείον του, όπου εδέχετο οιονδήποτε, και εις οιανδήποτε ώραν, μεταχειριζόμενος όλους, οιαδήποτε και εάν ήτο η κοινωνική των θέσις κατά τον ίδιον απότομον αλλά καλοκάγαθον τρόπον, καίτοι δεν είχε βεβαίως ελαφράν την χείραν».
https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/2048060066893275140
Κ. Μανιαδάκης, συμμετείχε ενεργά σε όλους τους αγώνες του Έθνους. Αφού πολέμησε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, εισήλθε με εξετάσεις στην Σχολή Ευελπίδων. Ως αξιωματικός, συμμετείχε στον πόλεμο στο Μακεδονικό Μέτωπο, στην εκστρατεία της Ουκρανίας και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1929, υπέβαλλε την παραίτηση του από το στράτευμα.
Στις 14 Αυγούστου 1936, διορίστηκε από τον Ι. Μεταξά υφυπουργός Ασφαλείας, με αρμοδιότητα την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Στο σημείο αυτό, πρέπει να τονίσουμε ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, καταπολέμησε τον κομμουνισμό με δύο τρόπους: με καταστολή, αλλά και με πρωτόγνωρα για την εποχή φιλολαϊκά μέτρα, που εξαφάνισαν την ανεργία και περιόρισαν κατά πολύ την κοινωνική αδικία.
Ο Μανιαδάκης, δεν περιορίστηκε μόνο στην καταστολή, αλλά και στην εξυπνάδα του. Έτσι, έστησε ένα ψεύτικο ΚΚΕ, καθοδηγούμενο από «Προσωρινή Διοίκηση» με πρώην κομμουνιστές που ανένηψαν (Τυρίμος, Μανωλέας κ.λπ.). Η Ασφάλεια, εξέδιδε ακόμη και πλαστό «Ριζοσπάστη»! Με αυτές τις μεθόδους, έσπειρε φοβερή σύγχυση και δυσπιστία στις τάξεις των κομμουνιστών.
Απ’ την άλλη, τα λιγοστά ασύλληπτα στελέχη του ΚΚΕ, είχαν συστήσει την «Παλιά Κεντρική Επιτροπή» κι εξέδιδαν παράνομα τον Ριζοσπάστη, που εξέφραζε τις πραγματικές θέσεις του κόμματος. Η σύγχυση που προκλήθηκε ήταν τέτοια, που ακόμα και ο (φυλακισμένος) γ.γ. Νίκος Ζαχαριάδης, την είχε πατήσει και θεωρούσε γνήσιους κομμουνιστές τους συνεργάτες του Μανιαδάκη.
Δικαίως υπερηφανευόταν ο Μανιαδάκης, ότι: «Είμεθα το μόνο κράτος στον κόσμο, στο οποίο επετεύχθη ο υπουργός Ασφαλείας να είναι συγχρόνως και ο καθοδηγητής της Κ.Ε. του ΚΚΕ και ο Ριζοσπάστης, τον οποίον εξέδιδε το Υπουργείον Ασφαλείας, να αναγνωρισθεί από τον Ζαχαριάδη ως το γνήσιον όργανον του Κόμματος».
Επιπλέον, χρησιμοποίησε το «όπλο» των δηλώσεων μετανοίας, με τις οποίες οι συλληφθέντες κομμουνιστές μπορούσαν να απελευθερωθούν, εφόσον αποκήρυσσαν την ιδεολογία τους. Οι δηλώσεις αυτές, δημοσιεύονταν στις εφημερίδες των τόπων καταγωγής των συλληφθέντων. Πολλοί κομμουνιστές, που βρέθηκαν σε στιγμή αδυναμίας, υπέγραψαν τέτοιες δηλώσεις και χαρακτηρίστηκαν περιφρονητικά από το (γνήσιο) ΚΚΕ «δηλωσίες». Μεταξύ αυτών και ο πολύς Άρης Βελουχιώτης.
Ο Κ. Μανιαδάκης, εκτός από αποτελεσματικός, ήταν και ιδιαίτερα λαοφιλής. Το 1950, ίδρυσε το κόμμα «Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις», που έλαβε στις εκλογές ποσοστό 8,15% και εξέλεξε 16 βουλευτές. Το 1956, ο Κ. Μανιαδάκης προσχώρησε στην ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή. Το 1958 και το 1961, εκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας, ενώ το 1964 εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών.
Την καλύτερη περιγραφή του Μανιαδάκη, την έκανε ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι και ολοκληρώνω με αυτήν: «Περίεργος τύπος, αξέστου χωρικού, εργατικώτατος, απολύτως αδιάφορος προς οιανδήποτε κοσμικήν κίνησιν, κλεισμένος από το πρωί έως το βράδυ εις το γραφείον του, όπου εδέχετο οιονδήποτε, και εις οιανδήποτε ώραν, μεταχειριζόμενος όλους, οιαδήποτε και εάν ήτο η κοινωνική των θέσις κατά τον ίδιον απότομον αλλά καλοκάγαθον τρόπον, καίτοι δεν είχε βεβαίως ελαφράν την χείραν».
https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/2048060066893275140
Δημοσίευση σχολίου