Kοινή συνέντευξη Τύπου των ΕΒΡΑΙΩΝ υπουργών Ναυτιλίας Χρήστου Παπουτσή και Αιγαίου Νίκου Σηφουνάκη στις 27 Σεπτεμβρίου 2000 για το τραγικό ναυαγίου του Ε/Ο Express Samina δύο μίλια έξω από την πρωτεύουσα της Πάρου.


26 Σεπτεμβρίου 2000: το πολύνεκρο ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα» και η αναισθησία της (πραγματικής) «πρώτης φοράς αριστερά».

Τα τελευταία χρόνια, ακούμε συνεχώς για τα Τέμπη, αλλά αυτή η χώρα είχε, στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, κι άλλες τραγωδίες με νεκρούς! Το Μάτι, την Μάνδρα, αλλά και το ναυάγιο του «Εξπρές Σάμινα», που έγινε σαν σήμερα, πριν από 25 χρόνια. Ευκαιρία είναι να θυμηθούμε κάποιες παραμέτρους της τραγωδίας, αλλά και την αντιμετώπισή της από την τότε κυβέρνηση, της «πρώτης φοράς αριστερά». Η «πρώτη φορά αριστερά» ήταν με το ΠΑΣΟΚ. Με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η δεύτερη και, ελπίζω να μην υπάρξει και τρίτη, γιατί θα είναι η φαρμακερή.

Το ρολόι έδειχνε 22:15, όταν το επιβατικό πλοίο «Εξπρές Σάμινα», που εκτελούσε το δρομολόγιο Πειραιάς - Πάρος – Νάξος – Ικαρία – Σάμος – Πάτμος – Λειψοί, προσέκρουσε στις βραχονησίδες «Πόρτες» της Πάρου, με συνέπεια να υποστεί μεγάλο ρήγμα και να βυθιστεί. Ο απολογισμός της τραγωδίας ήταν φοβερός: από τους 510 επιβάτες του, πνίγηκαν 81.

Η αιτία της πρόσκρουσης στις βραχονησίδες, ήταν ότι το πλοίο έπλεε με χρήση αυτόματου πιλότου και λόγω των ισχυρών ανέμων βγήκε εκτός πορείας. Ο υποπλοίαρχος, που έπρεπε να είναι στο τιμόνι, έβλεπε ποδοσφαιρικό αγώνα στο σαλόνι του πλοίου.

Ωστόσο, δεν ευθυνόταν μόνο ο υποπλοίαρχος. Το «Εξπρές Σάμινα» ήταν ένα σαπιοκάραβο, ηλικίας 34 ετών, που είχε πάρει χαριστικά -και εγκληματικά, όπως αποδείχθηκε!- προσωρινό πιστοποιητικό ασφάλειας. Βάσει του νόμου επρόκειτο να αποσυρθεί σε τρεις μήνες. Σύμφωνα με μαρτυρίες των διασωθέντων, το πλήρωμα δεν ήταν στη θέση του την ώρα του ναυαγίου, κι όταν επανήλθε δεν οργάνωσε σωστά την διαδικασία εκκένωσης του πλοίου, ενώ τα σωστικά μέσα ήταν ελαττωματικά.

Από τον περαιτέρω έλεγχο που έγινε μετά την τραγωδία, διαπιστώθηκε έλλειψη συντήρησης των τεσσάρων ηλεκτρομηχανών, ανεπαρκής συντήρηση της εφεδρικής ηλεκτρογεννήτριας ανάγκης, προβληματική λειτουργία χειριστηρίων που μπλόκαραν μεταξύ μηχανής και γέφυρας και ανεπάρκεια των υδατοστεγών θυρών.

Αρμόδιος υπουργός (Εμπορικής Ναυτιλίας) ήταν ο Χρήστος Παπουτσής. Επρόκειτο για έναν από τους βασικούς εκπροσώπους της λεγόμενης «Γενιάς του Πολυτεχνείου», καθώς ήταν εκ των ηγετών του αριστερού φοιτητικού κινήματος, συμμετείχε ενεργά στην κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου το 1973, ενώ μεταπολιτευτικά διετέλεσε πρόεδρος της ΕΦΕΕ και αναπληρωτής γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ.

Παρεμπιπτόντως, μετά από το πολύνεκρο αυτό ναυάγιο, για το οποίο υπήρχαν πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της τότε κυβέρνησης, δεν εμφανίστηκε «μάνα - κουράγιο», δεν δημιουργήθηκε σύλλογος συγγενών θυμάτων (με μέλη 5 οικογένειες), δεν έγιναν συγκεντρώσεις και πορείες, δεν έγινε πολιτική σπέκουλα και δεν χαρακτηρίστηκε η κυβέρνηση Σημίτη «κυβέρνηση δολοφόνων», δεν ζητήθηκαν εκταφές νεκρών και δεν έγιναν «απεργίες πείνας» στην πλατεία Συντάγματος, δεν, δεν, δεν... Το μόνο που ζητήθηκε, ήταν η παραίτηση του αρμόδιου υπουργού και η απάντησή του ήταν αυτή που βλέπετε στην εικόνα.




https://x.com/4fABkkc5xTv2aek/status/1971589555535880354